Van gewoon naar bijzonder en vice versa

 

2 april 2006 | Wat begon als een gewone dag in de rij, veranderde alles wat gewoon was in bijzonder. En wat bijzonder was in gewoon. 

Veel vroeger als gedacht, lang verwacht, werd onzen Ansel geboren. Wat een koddig schoon ventje was het, op slag verliefd! 

Dagplanning in de praktijk

 

Strijd | De eerste zeven levensjaren waren relatief gezien de ‘vette’. Ansel was zeer frequent ziek, hij belandde vaker dan me lief was in het ziekenhuis, op school was hij een schildpad, … , maar niets om me grote zorgen om te maken dacht ik. Tot het tij helemaal begon te keren en de ‘magere’ jaren aankwamen. Jaren van de ene harde domper na de andere, de ene diagnose na de andere. Ons pad werd wilder en wilder, we kwamen op plekken waar nog niemand voor ons geweest was. Waar we in alle eenzaamheid zelf door alle dichte bebossing onze weg elke keer opnieuw moesten terugvinden, niet wetende waar we zouden uitkomen. Waar we struikelden en weer recht stonden. Waar we als gezin meer en meer op elkaar waren aangewezen, het was ons pad, onze zoektocht …. Het was een strijd tegen de grillen van de natuur. En tegelijk een strijd om te blijven zoeken naar een weg, een weg vooruit … .

Onmacht | Tegen de grillen van de natuur kan je niet op. Die onmacht voelen was een kantelpunt. Het punt waar er energie vrij kwam om met de zeis in de hand terug een weg te banen in de wildernis waar we beland waren. 

Verdriet | Na de onmacht kwam er ook het verdriet rond het verlies van het beeld van een gezonde zoon die later op eigen benen zou kunnen staan. Elke toekomstbeeld dat we voor Ansel gedroomd hadden viel in het water. In de plek kwam een groot ? .   

Acceptatie | Dat het geen ‘walk in the park’ ging worden accepteren, hielp mij om de broodnodige energie die ik nodig heb, te sparen. Die acceptatie bracht klaarheid en sterkte mijn wil om er samen met alle mensen die Ansel en ons als gezin genegen te zijn, voor te gaan. 

Verbondenheid | Hoe grilliger het pad, hoe betekenisvoller de mensen zijn die er zijn op momenten dat je struikelt, op momenten dat je moe en gebroken de weg even niet meer vindt. Zonder een beter weten, zonder een oordeel, …., er gewoon zijn. Mensen die even de zorg overnemen. Mensen die tussen de takken heen, je helpen om er de ‘djol’ van  te blijven inzien wanneer je voor zoveelste keer de weg weer even kwijt bent. Mensen die er zijn met een lach en een traan. 

Ondertussen kan ik dankbaar omarmen dat ik dankzij onze wildernis op de meest verscholen plekken kom van wat ‘onvoorwaardelijk graag zien’ betekent. 

Ansel | 2-4-2006
‘beschermd door de goden’

Wiedemann-Steiner syndroom
mentaal beperkt – ASS – DCD
goedlachs | doorzetter | auto’s | familieman | joviaal | muziek

Nyah| 1-8-2009
grote brus

zorgzaam voor bijzondere broer
grappig | energiek | creatief 
Jinte| 3-1-2012
kleine brus

lief voor bijzondere broer
familie-meid | gefocust | samen